by | de | en | ru

Jak zmieniły się miasta Białorusi: stolica Polesia Pińsk

Wspólny projekt portalu historii lokalnej "Planeta Białoruś" i wyszukiwarki Yandex reprezentuje 10 najlepszych białoruskich miast, które najbardziej zmieniły się w ciągu ostatniego ćwierćwiecza. Pokazując nowe mikro-dzielnice i najciekawsze konstrukcje architektoniczne, mówimy krótko o historii miast.

Dużo więcej informacji o ikonicznych miejscach Pińska można znaleźć w dziale "Zwiedzanie". I można je znaleźć, przeczytać recenzje najpopularniejszych i trasy bezpośrednio z wyszukiwania Yandex.

+1-2019-10-28-3--DJI_0161_1330.jpg

Pińsk od dawna jest nieoficjalną stolicą Polesia. Pod względem wielkości i stopnia zachowania historycznego centrum zajmuje drugie miejsce po Grodnie.

Niektórzy badacze obliczają historię Pińska od VIII wieku. Wtedy właśnie w pobliżu wsi Horodishche powstała jedna z najstarszych słowiańskich osad na Białorusi. Często uważany jest za poprzednika nowoczesnego miasta, które z niewiadomych przyczyn zostało przeniesione w inne miejsce.

Pierwsza pisemna wzmianka o Pińsku pochodzi z 1097 roku. W tym czasie był on częścią Rusi Kijowskiej i ostatecznie stał się stolicą niezależnego księstwa, które w XIV wieku wstąpiło do Wielkiego Księstwa Litewskiego jako prowincja. W 1521 r., po śmierci ostatniego przedstawiciela pińskiej dynastii książęcej, król Polski Zygmunt Stary przekazał te ziemie swojej żonie Bonie Sforzie, która pozostawiła jej w pamięci udane reformy i pierwsze doświadczenia w budowie sztucznych dróg wodnych i osuszaniu bagien.

+2-DJI_0062_1330.jpg Resztki Kanału Królewskiego we wsi Gorodets

W 1581 r., zgodnie z przywilejem Stefana Batoria, miasto Pińsk otrzymało prawo magdeburskie i herb - i było bogate z roku na rok dzięki korzystnemu położeniu. Liczne wojny i powstania w drugiej połowie XVII i na początku XVIII wieku z pewnością nie ominęły tego regionu. Pińsk był kilkakrotnie rabowany i spalony prawie doszczętnie, znaczna część ludności zginęła - w 1648 r. podczas tłumienia powstania obywateli, w 1655 r. podczas wojny rosyjsko-polskiej 1654-1667, w 1706 r. podczas Wielkiej Wojny Północnej. Ale za każdym razem, gdy miasto podnosiło się z ruin.

Duży ośrodek gospodarczy i duchowy Pińskiego Polesia potrzebował niezawodnego dostępu do portów bałtyckich, a także dróg lądowych i wodnych na Pińskim Polu, w całości pokrytych nieprzejezdnymi bagnami. Budowa dwóch kanałów jednocześnie - Muchaweckiego (1775-1783), przemianowanego później na Kanał Królewski, i Ogińskiego (1767-1783) - rozpoczęła się za panowania ostatniego króla Rzeczpospolitej Stanisława Augusta Poniatowskiego.

Wielką rolę w realizacji tych wspaniałych projektów odegrał reformator Polesia, Pinsky, oraz sędzia miejski Mateusz Butrimovic (dziadek słynnego artysty i kompozytora Napoleona Hordy). Nadzorował wszystkie prace budowlane i wysyłał do Warszawy i Gdańska przez kanał łączący Prypeć z Wisłą statki załadowane wędzoną rybą, miodem, woskiem i innymi lokalnymi towarami, co stanowiło doskonałą reklamę miasta i regionu. We wrześniu tego samego roku Pińsk odwiedził król Stanisław August z Poniatowskiego, który oficjalnie otworzył żeglugę po Kanale Królewskim, pływając po nim z jego orszakiem około mili. Król widział zarówno Trakt Gornowski, który Butrimowicz zaczął budować na bagnistym Zarechie, jak i Kanał Ogiński, którego budowę sfinansował hetman Michał Kazimierz Ogiński, który odziedziczył na Polesiu majątek swego dziadka hetmana Michała Kazimierza Wiśniewieckiego. W ten sposób Pińsk stał się portem o międzynarodowym znaczeniu na żeglownym szlaku wodnym Dniepr-Bug, który łączył Bałtyk z Morzem Czarnym.

Oba kanały z pewnością przyczyniły się do rozwoju gospodarczego całego regionu i miasta Pińska.

+3-2018-09-01-4--DJI_0112_1330.jpg Rzeka Pina wpada do Prypeci w granicach miasta

W 1793 r., po drugim rozbiorze Rzeczpospolitej, miasto Pińsk weszło w skład Imperium Rosyjskiego. Nieco później, w 1801 roku, dekretem Pawła I, do Pińska dołączyła Karolina - stara rywalka miasta, której molo jako pierwsze przyjęło statki i towary, które przybyły do Prypeci. Administracyjnie Pińsk był częścią obwodu mińskiego (w tym czasie jeszcze nazywano go wicekrólstwem), miał status miasta powiatowego i był jednym z największych miast obwodu wraz z Mińskiem i Bobruiskiem. Jednocześnie wszystkie budynki w mieście, poza obiektami kultowymi, przez długi czas pozostawały drewniane. 

Rozwój gospodarczy regionu był w całości związany z drogami wodnymi i, jak pisał Józef Kraszewski, od końca żeglugi do początku życia tutaj, jak gdyby było zimno... Budowa kolei dała nowy impuls do rozwoju miasta. W 1882 r. przez Pińsk przeszła południowa gałąź kolei Poleskich. W tym samym czasie w latach osiemdziesiątych XIX w. w Pińsku zaczęły pojawiać się takie duże przedsiębiorstwa jak fabryki zapałek i sklejki oraz zakłady budowy statków parowych.

W XIX i na początku XX wieku kanał ten miał nie tylko gospodarcze, ale i strategiczne znaczenie dla Imperium Rosyjskiego, ponieważ był jedynym śródlądowym szlakiem wodnym łączącym Bałtyk z Morzem Czarnym. W 1837 roku rozpoczęto przebudowę kanału, główne prace prowadzono od 1846 do 1848 roku. Wybudowano dwadzieścia dwa drewniane tamy, które umożliwiły utrzymanie poziomu wody niezbędnego do stabilnej żeglugi w każdej chwili. Szerokość wzdłuż dna kanału została zwiększona do 14 m, a maksymalne zanurzenie statków wynosiło 70 cm. W 1886 i 1890 roku pięć niszczycieli zostało przeniesionych holownikiem parowca kołowego i małżami wzdłuż kanału z placu budowy z miasta Elbinga do Sewastopola.

Ciężkie czasy dla Pińska nadeszły w czasie I wojny światowej. Po serii porażek poniesionych przez wojska rosyjskie, Pińsk stał się miastem frontowym, a 15 września 1915 r. został zajęty przez wojska cesarskie. Ponad dwa lata linia frontu z trzech stron otaczała Pińsk, przechodząc blisko miasta na Kanale Ogińskim, Jasełdy i Strumienia. Kaiserovtsy opuścili miasto dopiero na początku 1919 roku.

+4-old_postcard_pinsk_014_800.jpg Немецкие войска в Пинске

W tym burzliwym czasie moc w Pińsku gwałtownie się zmieniała. Kajzerowie i Pietrowie zostali wypędzeni z Pińska przez pułki rebeliantów z powstania na Polesiu. Władza sowiecka została zastąpiona władzą polską - i znów Armia Czerwona weszła w skład Pińska... 

+5-phoca_thumb_l_0022-pinsk_1094.jpg Miasto Pińsk w okresie międzywojennym

+6-970px-Pinsk,_Bernardynskaja_924.jpg

Wyniki wojny sowiecko-polskiej (1919-1921), która zakończyła się podpisaniem traktatu pokojowego w Rydze, nie były korzystne dla ZSRR. W związku z tym Zachodnia Białoruś, w tym dawny powiat piński, wycofała się do Polski (II Rzeczpospolita). Pińsk miał szansę stać się stolicą ogromnego województwa poleskiego - najbiedniejszego, w całości pokrytego bagnami i gęstą siecią rzeczną. Status ten szybko przeszedł do Brześcia - około jedna trzecia miasta została zniszczona przez straszliwy pożar w 1921 roku.

Prawie 20 spokojnych lat upłynęło pod znakiem budowy pierwszego mostu na Pinie, pierwszej drogi z Brześcia do Pińska na Polesiu, wybrukowanej sześciokątnymi płytkami "trylink", którą do dziś można zobaczyć na głównej ulicy Starego Miasta. W Pińsku do września 1939 roku stacjonowała Pinska Marynarka Wojenna Polska, co przyniosło cechy Pińska i życia miejskiego tkwiące w portach wojskowych... W 1926 roku w Pińsku otwarto pierwsze muzeum na Polesiu. Działało tu Polskie Towarzystwo Lokalne Lore oraz Orbis Tourist Company. Szczególnie popularna była turystyka wodna na rzekach i kanałach Polesia, a także kolorowe jarmarki polesie organizowane w nowoczesnym parku miejskim.

We wrześniu 1939 r. Pińsk znalazł się w granicach ZSRR. 4 grudnia 1939 roku wydano dekret Prezydium Rady Najwyższej ZSRR, zgodnie z którym utworzono osobny region z centrum w Pińsku. Ale już 4 lipca 1941 roku miasto zostało zajęte przez wojska Wehrmachtu. Okupacja trwała trzy lata i dziesięć dni. Pińsk ma zaszczyt stworzyć jeden z pierwszych oddziałów partyzanckich w historii Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Komarowski oddział myśliwski (W.Z. Korzh) został uformowany z partyzantów i komsomolskich robotników z Pińska piątego dnia wojny. Dwa dni później otrzymała chrzest bojowy, poniosła ciężkie straty w walce z wrogiem na obrzeżach Pińska, ale mimo to zachowała swoje zdolności bojowe i wyrosła na dużą brygadę partyzancką. Wojna wyrządziła miastu straszliwe szkody: w masowych grobach pod Posenicem, Kozłakowicem, w traktacie dobrej woli i w pińskim getcie zginęło co najmniej 26 tys. pińskich Żydów, którzy byli związani z Pińskiem i Polesiem przez prawie 5 wieków. 14 lipca 1944 roku zrujnowane miasto, w którym żyło 5-7 tysięcy mieszkańców, zostało wyzwolone w wyniku wspólnej akcji 61 Armii I Frontu Białoruskiego i Dnieprowskiej Floty Wojskowej.

W latach powojennych powstało wiele przedsiębiorstw przemysłowych, które przekształciły miasto w jeden z przemysłowych ośrodków Białorusi. W 1954 r. obwód piński został zlikwidowany. A miasto otrzymało status centrum obwodowego w obwodzie brzeskim.

+7-2018-08-31-6--DJI_0279_1330.jpgBudynek byłego kolegi jezuity

Nie wszystkie zabytki przedwojennego Pińska przetrwały...

Dziś wizytówką Pińska jest budynek dawnego kolegium jezuickiego. Ten pomnik z XVII wieku, który wchłonął cechy renesansu i baroku, słusznie nazywany jest "patriarchą pińskiego antyku". Kolegium, podobnie jak cały klasztor jezuitów, powstało w XVII w. za pieniądze kanclerza pińskiego i wileńskiego Albrechta Radziwiłła. Budowa została zawieszona i kontynuowana przez 44 lata (1631-1675).

+8-1600px-Pinsk,_Katedra_1330.jpg

Architektoniczną dominacją zespołu klasztornego i całego Pińska przez kilka wieków był kościół św. Stanisława - największy od prawie pół wieku, kultowy budynek GDL. To majestatyczne sanktuarium służyło jezuitom, bazylikanom, było prawosławną katedrą Objawienia Pańskiego, a następnie wróciło do katolików.

+9-721809_original_933.jpg

W jej krypcie spoczywały nienaruszalne relikwie św. Andrzeja Boboli. W 1706 r. król szwedzki Karol XII spojrzał z wieży kościelnej na bagna Polaków. Ale do dnia dzisiejszego z tego wspaniałego zespołu zachował się tylko kolega i dwa inne niezwykłe budynki.

+10-1600px-Pinsk,_Pina._Пінск,_Піна_(J_1330.jpg

To była panorama Pińska z kościołem św. Stanisława.

+11 4456649a50b75550a7f5d7564242aecd.jpg

Międzywojenne zdjęcie kolegium i kościoła z rzeki Piny oraz rekonstrukcje graficzne Aleksandra Nevara, które pokazują jak te obiekty miałyby teraz wyglądać.

+12-79234619_524445191745191_7427875419916861440_n_1330.jpg

+13-78216644_1240156199518844_1926195190469492736_n_1330.jpg

Spojrzenie na wirtualny kościół z prawdziwego placu Lenina i pieszej ulicy Lenina.

+14-78186456_2544814992468470_5477421562669826048_n_1330.jpg

Symboliczna praca, czyż nie? Zwłaszcza, że sam szef proletariatu wciąż chodzi po murach swojego byłego kolegi...

+15-2017-09-10-8--6703_1330.jpg

Po zburzeniu kościoła św. Stanisława, wolnostojący budynek dawnego kolegi jezuitów został niemal zburzony, jak nalegał jakiś stołeczny urzędnik z Ministerstwa Kultury. Ale tym razem żadna ręka nie naruszyła najstarszego budynku w Pińsku. Do dziś zachwyca grubością ścian, sklepieniami krzyżowymi sal i korytarzy, krzywoliniowymi frontonami, łamanym dachem krytym dachówką i fasetowaną latarnią morską wieżą kontrafortową.

+16-2018-08-31-6--DJI_0216_1330.jpg

Do dziś zachwyca grubością ścian, sklepieniami krzyżowymi sal i korytarzy, krzywoliniowymi frontonami, łamanym dachem krytym dachówką i fasetowaną latarnią morską wieżą kontrafortową.

+17-62c17e4ea737be249f46ffa5fb4d4f28-1330.jpg

Z tej "alma mater" pochodził historyk Adamarushevich, filozof Karol Wyrwich, postać polityczna i gospodarcza Mateusz Butrimovic. W kolegium zgromadzono bogatą bibliotekę (w 1940 r. wywieziono ją do Leningradu), utworzono laboratoria fizyko-chemiczne, otwarto pierwszą aptekę na Polesiu, działała tu drukarnia i teatr studencki. Kolegium pińskie, podobnie jak połockie, zostało uznane za najlepsze instytucje edukacyjne GDL, które nie ustępowały uniwersytetom. Edukacja była bezpłatna i dostępna dla ludzi z różnych środowisk, niezależnie od ich wyznania, przez 12-13 lat.

W XIX wieku w budynku kolegium znajdowała się bursa, w której studiował Aleksander Własaw, białoruska postać publiczna, redaktor i wydawca legendarnej "Naszej Niwy". Dzisiaj marmurowe schody kolegium prowadzą do Muzeum Białoruskiego Polesia.

+18-2005-02-18_2207_1330.jpg

Wśród wielu eksponatów przechowywanych w muzeum zauważamy niezwykły rower wykonany przez miejscowego rzemieślnika z drewna. Jest w stanie pracy!

+19-bdb37e73e5e0110df9fdb5346b32b85b_1330.jpgDawny zespół klasztorny franciszkanów

Kolejną wizytówką Pińska jest unikalny kompleks kultowy dawnego klasztoru Franciszkanów - jedyny zachowany zespół barokowy w Pińsku. Jego niezapomniana sylwetka ze stromymi dachami krytymi dachówką, wdzięczny podpis nad kościołem katedralnym, czteropiętrowa dzwonnica i figuralne szczyty seminarium imponują wszystkim gościom Pińska.

+20-2019-10-27-25--DJI_0053_1330.jpg

Klasztor Franciszkanów, jeden z najstarszych w GDL, został założony w 1396 r. przez przyszłego wielkiego księcia Zygmunta Kluczstutowicza. Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny jest niezwykłym zabytkiem, w którym gotycka moc ścian bocznych i absydy łączy się z wdzięczną barokową fasadą, której górna część otoczona jest ażurową wstęgą w stylu secesyjnym. Do głównej nawy bazyliki przylegają po obu stronach kaplice.

+21-2017-09-10-6--6631_1330.jpg

Świątynia posiada 7 ołtarzy (6 drewnianych i jeden stuknięty). Elegancka rzeźba drewniana, której twórcą jest uważany za mistrza wileńskiego Jana Schmidta i jego uczniów, jest niesamowita. Prawdziwym arcydziełem jest rzeźbiona ambona z daszkiem wykonanym z jednego pnia lipy. Szczególne miejsce w kościele zajmuje obraz Alfreda Romera "Madonna Pinska Madonna" (Madonna z grzywkami), napisany dla tego sanktuarium w 1894 roku. Ściany i sklepienia kościoła zostały ozdobione w 1909 r. w stylu secesyjnym przez warszawskich artystów. Stare organy, składające się z 1498 piszczałek metalowych i drewnianych, zostały wykonane w 1836 roku. W krypcie pod ołtarzem głównym znajdują się prochy kardynała Kazimierza Świątka, pierwszego w historii Białorusi. Dawne sanktuarium franciszkanów jest od 1925 roku świątynią katedralną, a w 1996 roku papież Jan Paweł II nadał mu status Małej Bazyliki, jednej z trzech na Białorusi.

+21-1-2017-09-10-6--6629_1330.jpg

В бывших монастырских зданиях находится Управление Пинской католической епархии и действует возрожденная в 2001-м Высшая духовная католическая семинария имени Святого Фомы Аквинского. В ее крестовой галерее сохранились фрески начала XVIII века, посвященные деяниям Святого Франциска.

+22-2017-09-10-1--6480_1330.jpgPałac Butrimowicza

Tuż obok kościoła znajduje się pałac, który przeszedł do historii miasta jako "Pińsk mur". Trzy chwalebne polskie rodziny - Butrimowicze, Horda i Skirmunt - były właścicielami tego pałacu jeden po drugim. W przeszłości pałac był głównym składowiskiem dziedzictwa twórczego Napoleona Hordy. Jest to piękna budowla z antycznymi portykami na bocznych skrzydłach, wystająca w centrum ryzalitu - pierwsza kamienna budowla cywilna Pińska. Pałac należał do Mateusza Butrimowicza, najmłodszego z Pińska, posła na trybunał litewski, ambasadora 4-letniego Sejmu, którego starania sprawiły, że Pińsk stał się portem o znaczeniu międzynarodowym z dwoma wejściami do Bałtyku przez Kanał Ogiński i Królewski. Pierwszy kamień w fundamencie pałacu został położony 9 września 1784 r. z rąk króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.

+23-2018-09-01-8--DJI_0218_1330.jpg

Wiele znanych osób mieszkało i odwiedzało ten pałac. Napoleon Orda, wnuk M. Butrimowicza, malarza i muzyka, powstał tu po powrocie z emigracji. Józef Kraszewski, niezwykle płodny powieściopisarz, etnograf, autor 600 tomów dzieł, w tym 223 powieści i powieści, często odwiedzał pałac. Ostatnią kochanką pałacu była pisarka Konstancja Skirmunt, wówczas mieściła się tu kuria biskupa K. Bukraby. Znany z spustoszenia i rozkładu, "Pińsk Moore" został przywrócony w 2008 roku. Dziś w starożytnym budynku mieści się Pałac Weselny, a w jego prawym skrzydle znajduje się małe muzeum poświęcone historii pałacu.

+24-553e137667a4e19758b325ef19b5e54a_1330.jpg

Ten kościół, podobny do miniaturowej twierdzy, jest jedynym sanktuarium "komunistycznych mnichów" na terenie GDL. W 1695 r. na zaproszenie marszałka Jana Koła Dolskiego, właściciela zamku i założyciela pińskiego przedmieścia Karoliny, przybyli do Pińska z Włoch przedstawiciele Zakonu Świeckich Kapłanek, którzy byli w gminie, czyli "mnichów-komunistów", czyli "barmolomitów". Komuniści" mieszkali we wspólnocie (gminie), mieli wspólną kasę i przygotowywali młodych ludzi do wejścia na pole duchowe. Pierwotnie klasztor i kościół były drewniane, a pod koniec XVIII wieku kościół został przebudowany z kamienia, łącząc barokową stylistykę i techniki architektury obronnej. Potężne ściany, które w niektórych miejscach są grubsze niż dwa metry, są wycięte z małymi łukowatymi otworami. Dwupiętrowa dzwonnica z czterospadowym dachem kryje w sobie spiralne schody z polerowanymi stopniami z ponad dwóch stuleci. Mały barokowy ołtarz, podobny do łuku triumfalnego, dawno już zaginął. W latach trzydziestych XIX wieku opuszczony kościół był prawie luterańskim Kirchem.

W 1860 roku został ponownie poświęcony - w imię Trójcy Świętej, a sto lat później został zamknięty w epoce ateizmu. Pisarz Władimir Korotkiewicz, po wizycie w Pińsku, nazwał dawne sanktuarium "komunistów" "barokowym tsatsachkai". Od 1992 roku w dawnym kościele została otwarta miejska sala koncertowa z elektronicznymi organami.

+25-dc40688645228238242f6de1d72ac503_1330.jpg Katedra św. Varvarina znajduje się w odnowionym kościele bernardynów, zbudowanym w stylu barokowym w latach 1770-1786.

Po powstaniu listopadowym 1830-1831 r. bernardynów eksmitowano z Pińska, a ich sanktuarium przekazano prawosławnym. W celach bernardynów zakwaterowano matkę hegemonię i kilka sióstr zakonnych. Później klasztor służył jako więzienie miejskie, potem jako szpital. Tutaj, "w stolicy na Bernardyńskiej", w 1932 roku urodził się przyszły sławny pisarz i dziennikarz Ryśhard Kapuściński. Już w XIX wieku, gdy świątynia nie była długo użytkowana ze względu na niewielkie rozmiary ludności prawosławnej, ale służyła jako spichlerz, z jej murów zniknęły "optyczne" ołtarze.

+26-2017-09-09-24--6308_1330.jpg

Varvarinsky Cathedral - pomnik architektury barokowej, gdzie można zobaczyć malarstwo kratownicowe w tradycji wczesnego klasycyzmu i dużą liczbę ikon z XVII-XIX wieku, w tym "Matka Boża Hodegetria z Jerozolimy" (XVI wiek), "Okładka" (1732), "Trzech świętych" (1765), "Matka Boża Cierpliwość" (1751).

+27-2018-08-31-7--DJI_0204_1330.jpg

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego Klasztoru św. Barbary znajduje się w historycznym centrum Pińska. W czasach radzieckich pomieszczenia klasztoru były wykorzystywane jako szpital. Wznowił on swoją działalność dopiero w 1993 roku, kiedy to wszystkie budynki zostały zwrócone wierzącym.

+28-1599px-Pinskaja_synagoga_1330.jpg

Pokazując religijne zabytki w Pińsku, musimy też pamiętać o Żydach. Tak wyglądała Wielka Synagoga, która znajdowała się w centralnej części miasta. W 1847 r. w Pińsku mieszkało 5050 Żydów, w 1871 r. - 13 681 Żydów (77,7% ogółu mieszkańców), w 1896 r. - 21 819 Żydów (77,3%), w 1914 r. - 13 681. - 28 063 Żydów (72,5%).

Od początku lat dwudziestych XIX wieku wzrosło znaczenie gospodarcze Pińska, który stał się głównym ośrodkiem handlu produktami rolnymi i leśnymi. Żydzi, zwłaszcza członkowie rodzin Lourieu i Levine, odegrali w tym procesie ważną rolę.

+29-71a88acb99586b4e990d0f8f4558b41e.jpg

Najstarsze gimnazjum na Polesiu, które zostało przekształcone w szkołę szlachecką. W budynku tym studiowali sławni ludzie: Haim Weizman (1874-1952) - chemik uczony, autor setek odkryć naukowych, pierwszy prezydent Izraela, wynalazca Isaac Schoenberg (1880-1963), nadał tytuł Władcy Wielkiej Brytanii za zasługi dla stworzenia angielskiego systemu telewizyjnego, akademik architektury Iwan Żołtowski (1867-1959) - jeden z głównych przedstawicieli neoklasycyzmu w architekturze europejskiej XX wieku. Michaił Mashkovsky (1908-2002), największy radziecki farmakolog, i inni...

+30-2019-10-28-3--DJI_0235_1330.jpg

Obecnie na miejscu żydowskiego przedmieścia Karolina znajduje się kampus Poleski Uniwersytet Państwowy, który został otwarty w Pińsku 1 września 2006 roku.

+31-2d38d0104c0df7ff386c69d5dba1a0d4_1330.jpg

Rozwiązanie architektoniczne kompleksu uniwersyteckiego jest dość nietypowe dla Pińska, ale nauczyciele i studenci to lubią.

+32-2017-09-10-10--6876_1330.jpg

Główny budynek uniwersytetu stoi w miejscu zbieżności i rozbieżności Prypeci i Piny. A propos, Pina jest prawdopodobnie jedyną rzeką na Białorusi, której wody wpływają do dwóch innych rzek...

+33-2019-10-27-26--DJI_0105_1330.jpg

Kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Pińsku został zbudowany w 2008 roku w miejscu, gdzie znajdował się słynny klasztor Leszczyński, znany od 1263 roku. Za nim widać stadion uniwersytecki i lodowy pałac.

+33-1-2017-09-09-18--6219_1330.jpg

W Pińsku w pierwszej połowie XX wieku istniały dwa teatry: Teatr Korzenowski i Teatr Braci Golcmanów. W 1940 roku w Pińsku w budynku Teatru Goltsmanovskiego rozpoczął działalność Piński Obwodowy Teatr Dramatyczny. Nowoczesny teatr Poleski rozpoczął swoją działalność w 2006 r. Po zakończeniu renowacji mieścił się w historycznym budynku najstarszego pińskiego teatru "Casino", zbudowanego w latach 1911-1912 na pieniądze Dawida Boyarskiego w stylu secesyjnym. Zastosowano tu jedną z technik secesyjnych - na rogu budynku znajduje się miniaturowa wieża z kopułą. Wewnątrz znajduje się audytorium na 110 miejsc, foyer z lustrami i żyrandolami. Wizytówką teatru jest sztuka "Pińska szlachta" na podstawie sztuki Wincentego Dunina-Martinkiewicza.

+34-2019-10-27-26--DJI_0081_1330.jpg

Naprzeciwko zbiegu Piny i Prypeci w parku nazwanym na cześć Flotyli Dnieprowskiej znajduje się pomnik poświęcony żeglarzom - prawdziwy bojowy pojazd pancerny "BK-92". Pomnik jest poświęcony wyczynowi spadochroniarzy, którzy wylądowali na brzegu Piny w nocy z 11 na 12 lipca 1944 roku.

+35-915a21bb7e2fa41cfd928ffad9cee39c.jpg

Okupowany przez hitlerowców Pińsk był dobrze przygotowany do obrony okrężnej: grupa nieprzyjacielska składała się z około 50 tys. żołnierzy i oficerów, zbudowano 7 żelbetowych bunkrów, miasto jest otoczone dwoma liniami okopów, a wszystkie podejścia do miasta - zaminowane.

Pierwszy stopień szturmu składał się z marynarzy dniepskich i żołnierzy 1323. pułku 415. dywizji piechoty. Była to jedna z niewielu operacji mających na celu wyzwolenie miast przy pomocy sił lądowniczych. Wojska radzieckie zdobyły w Pińsku 185 statków rzecznych dzięki działaniom partyzantów, które podczas operacji "Dniepr-Bug" unieruchomiły systemy śluz kanału Dniepr-Bug, a 120 km drogi wodnej stało się nieprzejezdne.

+36-2017-09-09-19--6236_1330.jpg

Mówiąc o współczesnym Pińsku, chciałbym wymienić kilku mieszkańców miasta, którzy wiele zrobili dla jego rozwoju i popularyzacji. Przede wszystkim były dyrektor generalny przedsiębiorstwa "Dnieprobugwodput" Iwan Mychajłowicz Kijów, którego nazwa pochodzi od wału rzeki Prypeć. Jak Butrimowicz położył kanały w XVIII wieku, tak Kijówica przywróciła je na przełomie XX i XXI wieku.

+37-2006-09-30_7848_1330.jpg

Otwarcie odnowionej śluzy powietrznej Duboé, 30 września 2006 r.

+38-2006-09-30_7861_1330.jpg

Pierwsza barka przechodzi przez śluzę powietrzną, a Iwan Michajłowicz z "trofeami" swojego pracownika. Nie było czasu na zbieranie grzybów w podróży służbowej, po prostu zrobiłem zdjęcie...

39-2006-08-21_6662_1330.jpg

Tatiana Arkadiewna Chwagina oprowadza po mieście Pińsk. To jest jej informacja, którą wykorzystuję w tym raporcie, jest patriotką miasta, doskonale zna jego historię i zrobiła kilka książek o Pińsku.

40-2017-09-10-4--6620_1330.jpg

Latem 2017 roku. Trwają prace nad ulepszeniem centrum miasta.

41-2017-09-10-5--6624_1330.jpg

Ulica Lenina stała się ulicą dla pieszych.

42-2018-08-31-34--6708_1330.jpg

W związku z wyburzeniami domów sektora prywatnego, rozbudowano ulicę Belov i rozwiązano problem komunikacyjny, jakim było przejście przez centrum miasta i dotarcie do mostu na rzece Pinie.

43-2019-10-28-3--DJI_0179_1330.jpg

Ulica Pierwomajska stała się również ulicą dla pieszych.

44-2017-09-10-12--6989_1330.jpg

W 2018 roku w Pińsku pojawił się symboliczny pomnik Pińczuka.

45-2018-08-31-34--6676_1330.jpg

Stoi na samym początku ulicy Lenina i mówi, zaciskając palce, "Przede wszystkim, jestem z Pińska!"

46-2018-08-31-34--6692_1330.jpg

A każdy gość miasta może wymyślić swoje własne argumenty na rzecz Poleshooksów, którzy są bardzo dumni ze swojej nieposiadającej osobowości prawnej stolicy.

47-2019-10-27-25--DJI_0032_1330.jpg

W roku 2019 rozpoczęła się przebudowa mostu na rzece Pina i pojawiły się nowe dzielnice Pińska. Myślę, że te zdjęcia będą interesujące dla samego Pinczuka - na pewno nie są one często na obrzeżach miasta.

48-2019-10-27-20--DJI_0988_1330.jpg Akademia Piłki Nożnej na ulicy Solneczniaja
49-2019-10-27-20--DJI_0998_1330.jpg Mikrobwód "Radużny", skrzyżowanie ulicy Sołniecznej i Alei Żółtowskiego
50-2019-10-27-20--DJI_0996.jpg Nowe domy w dzielnicy "Solnechny", Yevgeniya Yanishchitsy Street i General Nordman Street

51-2019-10-27-24--DJI_0015_1330.jpg Katedra Feodorowskiego na ulicy Parkowej
52-2019-10-27-24--DJI_0019_1330.jpg Ulica Novikova
53-2019-10-27-7--DJI_0122_1330.jpg Imponująca i chałupnicza zabudowa przedmieść Pińska. Mikro-dzielnica Krainowiczi
54-2019-10-27-7--DJI_0140_1330.jpg Ulica Logishinskaya
55-2019-10-27-7--DJI_0111_1330.jpg Budynki produkcyjne Amkodor, oddziału Amkodor Machine Building Holding
56-2019-10-28-1--DJI_0108_1330.jpg Hipermarket budowlany "Bild" przy Industrial Street

57-2019-10-28-1--DJI_0113_1330.jpg Ulica Brzeska

58-2019-10-28-1--DJI_0128_1330.jpg

Cieszę się, że miasto zaczęło budować domy z indywidualnym projektem. Pińsk, podobnie jak reszta Białorusi, idzie do przodu, pokonując trudności!

59-2005-02-15_6524_1330.jpg

I to zdjęcie mieszkańców wsi w samym centrum Pińska umieszczamy na końcu raportu jako symbol tradycyjnego pińskiego Polesia.

Niech tożsamość tego regionu zostanie zachowana!

P.S. Materiał wykorzystuje informacje z lokalnego portalu historycznego "Planeta Białoruś" i innych otwartych źródeł. Autorka dziękuje lokalnemu historykowi Tatsianie Chwaginie za konsultację historyczną, przewodniczącemu stowarzyszenia społecznego "Białoruskie Ochotnicze Towarzystwo Ochrony Zabytków Historii i Kultury" Antonowi Astapowiczowi oraz kolekcjonerowi Władimirowi Bogdanowowi za udostępnione zdjęcia archiwalne.


Comments
Zostaw komentarz
Aby zostawić komentarz, musisz być zalogowany.
Most Popular Most Discussed